Category: Appam – Assamese

অক্টোবর 25 – ইমান আতৰ আৰু এতিয়াৰ পৰা!

“তাৰ পাছত চমূৱেলে এটা শিল লৈ মিস্পা আৰু চেনbৰ মাজ ঠাইত স্থাপন কৰিলে; আৰু “এতিয়ালৈকে যিহোৱাই আমাক সহায় কৰিলে” এইবুলি তাৰ নাম এবেন-এজৰ ৰাখিলে। ” (১ চমূৱেল ৭:১২)।

যেতিয়া লৈকে যিহোৱা  আপোনাৰ সহায় কৰি থাকে। তেতিয়া লৈকে আপোনাৰ ওপৰত দয়া দেখুৱাই থাকে। এটি ঈগল নিজৰ পোৱালীক নিজৰ ডেকাত সুৰক্ষিত ৰূপে লয় যায়, সেই দৰে ঈস্বৰ আপোনাক নিজৰ বাহুতে  লয় যায়, যাৰ ওপৰত এতিয়া লৈকে ক্ৰুচক তুলি লৈছিল। পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, এই সময় আপোনাৰ হৃদয় কৃতজ্ঞতাৰে পৰিপূৰ্ণ হয় যায়।

সেই দিনা, চমূৱেলৰ হৃদয় উভৰি পৰিল। তেওঁৰ হৃদয় পৰমেশ্বৰৰ স্তুতি আৰু আনন্দৰে  আনন্দিত হল। তেওঁ এটি শিল লয় ঠিয় কৰি কলে, ‘ যিহোৱা এতিয়ালৈকে আমাৰ সহায় কৰিলে। ‘ তেতিয়া তেওঁৰ নাম ‘ এবিনেজৰ’ ৰাখিলে। সেই দিনা ‘ এবিনেজৰ’ নাম পৰমেশ্বৰৰ নামৰ এটি হয় গল। এই নাম অৰ্থ দিয়ে, ‘ পৰমেশ্বৰ যি আমাৰ সহায় কৰে। ‘

যেতিয়া আপুনি কয়, ‘ এতিয়া তেওঁ আমাৰ সহায় কৰিলে, তেওঁ এবিনেজৰ হয় ‘ আৰু তেওঁৰ স্তুতি কৰক, তেতিয়া আপোনাৰ হৃদয় আনন্দৰে পৰিপূৰ্ণ হয় যায়। লগতে, এয়া বিস্বাসো  উঠায় যি, তেওঁ এতিয়া লৈকে আমাৰ সহায় কৰিলে আৰু ভবিষ্যততো সহায় কৰিব। ‘ হয়। যেতিয়া লৈকে এবিনেজৰ আছিল, তেওঁ আগতীয়াকৈ হয় ইমানুয়েল হয় গল।

ৰজা দায়ুদে পৰমেশ্বৰক এবিনেজৰ আৰু ইমানুৱেল ৰূপে চালে আৰু কলে, ” হে ঈস্বৰ, মই কোন হয়? আৰু মোৰ গৃহ কি হয়, যে তুমি মোক ইয়ালৈ লৈ আহিলা? তথাপিও হে পৰমেশ্বৰ যিহোৱা, তোমাৰ দৃষ্টিত এয়া এটি সৰু কথা হয় ; আৰু তেওঁ নিজৰ দাসক গৃহ চৰ্চা বহু সময় লৈকে কৰিলে। হে প্ৰভু যিহোৱা, ইয়াক তুমি মানুহৰ বিধিৰ দৰে কৰিলা।(২ চমূৱেল ৭:১৮, ১৯)।

এজন ৰজা ৰূপে মই উচ্চ হোৱাৰ পিছত, দায়ুদে সেই সকলো বাটৰ বিষয়ে কৃতজ্ঞতা পূৰ্বক  বিচাৰ কৰিলে, যত পৰমেশ্বৰে তেওঁক এবিনেজৰ ৰূপে থাকিবলৈ নিৰ্দেশিত কৰিছিল। তেওঁ ভাবিলে  যে যেতিয়া তেওঁ মেৰ চৰাইছিল তেতিয়া পৰমেশ্বৰ তেওঁৰ বাবে এটি ৰখীয়া ৰূপে কেনেকৈ হয় থাকিল ; আৰু কেনেকৈ তেওঁ সিংহ আৰু ভালুক দৰে বনৰীয়া পশু আৰু গোলিয়াথ পৰা ৰক্ষা কৰিলে ; আৰু এয়া যে তেওঁ কেনেকৈ জয়ৰ বাটত নিৰ্দেশিত কৰিলে। তেওঁক এয়া বিস্বাস আছিল যে আহিবলগীয়া দিনতো পৰমেশ্বৰ তেওঁৰ পথ প্ৰদৰ্থক কৰিব। তেওঁ আনন্দিত হয় পৰমেশ্বৰৰ সকলো কাৰ্য্যৰ বাবে কৰিলে যি আহিবলগীয়া  সময়ত পৰমেশ্বৰ তেওঁৰ সৈতে কৰিব।

পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, কৃতজ্ঞতা সৈতে যি মনোযোগ কৰক যি পৰমেশ্বৰ আপোনাৰ ওপৰত দয়া কৰিলে, আপোনাৰ ৰক্ষা কৰিলে আৰু আপোনাৰ পথপ্ৰদৰ্শক কৰিলে, ইয়াৰ আগেয়ে যে আপুনি তেওঁক জানক । আজি তুমি পৰমেশ্বৰৰ সন্তান হয়। তেওঁ আপোনাক ৰক্ষা কৰিব আৰু অন্ত লৈকে আপোনাৰ পথপ্ৰদৰ্শক কৰিব।

মন কৰিবলগীয়া :”আপোনাৰ এই দাসক আপুনি যে সকলো কৰুণা আৰু বিশ্বস্ততা দেখুৱাইছে, মই তাৰ এফেৰিও যোগ্য নহওঁ; কিয়নো মই কেৱল এডাল লাখুটি লৈয়েই এই যৰ্দ্দন নদী পাৰ হৈ গৈছিলোঁ; কিন্তু এতিয়া মোৰ দুটা দল হৈ গ’ল।” ( আদিপুস্তক ৩২:১০)।

অক্টোবর 24 – যদি প্ৰভু আমাৰ সৈতে থাকে!

“…কিন্তু হে মোৰ প্ৰভু, যিহোৱা যদি আমাৰ লগত আছে, তেনেহ’লে কিয় আমালৈ এইবোৰ ঘটিল? ( বিচাৰকৰ্তা ৬:১৩)।

শাস্ত্ৰত, ‘ইফ’ শব্দ কেবাটাও উদাহৰনত প্ৰকাশ হয়। এয়া কিছু বিষয়তে উপদেশৰ তত্ব ইংগিত কৰে, কিছুত সাৱধানী  আৰু কিছুত প্ৰতসাহিত দিয়ে।

আমি পবিত্র শাস্ত্ৰত পঢ়ো  , ” যদি ঈশ্বৰ আমাৰ সপক্ষ হয়,..( ৰোমীয়া ৮:৩১)।”যিহোৱাই যদি আমাত সন্তোষ পায়,..( গননাপুস্তক ১৪:৮)। “যিহোৱা যদি আমাৰ লগত আছে,..( বিচাৰকৰ্তা ৬:১৩)। পাঁচনি পৌলে ‘ যদি পৰমেস্বৰ আমাৰ বাবে হয়, লিখা পিছত ভাবিব লগা হয় আৰু এয়া কি অদ্ভুত আশীর্বাদ হয়! যদি ঈস্বৰ আমাৰ সৈতে আছে তেন্তে আমাৰ শত্ৰু কোন হব পাৰে?

ৰজা দায়ুদে, যিয়ে ভাবিলে, যদি প্ৰভু আমাৰ সৈতে আছে, তেতিয়া এয়া কোৱা চলিত থাকিব লাগে, ” মোৰ বিৰুদ্ধে মোৰ চাৰিওফালে হাজাৰ হাজাৰ লোক সজ্জিত হৈ আছে,কিন্তু মই তেওঁলোকলৈ ভয় নকৰোঁ।( গীতমালা ৩:৬)।

হবক্কুষৰ এয়া ভাবিলে, ‘ যদিও ডিমৰু গছত কলি হোৱা নাই, আৰু তাত দ্ৰাক্ষালতাৰ পৰা গুটি উৎপন্ন হোৱা নাই, যদিও জিত গছৰ উৎপন্নই হতাশ কৰিছে, আৰু পথাৰবোৰত শস্য উৎপন্ন হোৱা নাই, যদিও গঁৰালৰ পৰা মেৰ-ছাগৰ জাকক উচ্ছন্ন কৰা হৈছে, আৰু গোহালিত এটাও গৰু নাই,  তথাপিও মই যিহোৱাত আনন্দ কৰিম, মোৰ ত্ৰাণকৰ্ত্তা ঈশ্বৰত মই উল্লাস কৰিম।( হবক্কুষ ৩: ১৭,১৮)। গিদনে  এনেকৈ ভাবিলে আৰু এইদৰে কলে,”…কিন্তু হে মোৰ প্ৰভু, যিহোৱা যদি আমাৰ লগত আছে, তেনেহ’লে কিয় আমালৈ এইবোৰ ঘটিল ( বিচাৰকৰ্তা ৬:১৩)।

পৰমেস্বৰে কয়, চোৱা, মই তোমাৰ লগত আছোঁ; তুমি যি যি ঠাইলৈ যাবা, মই তোমাক ৰক্ষা কৰিম আৰু পুনৰায় মই তোমাক এই দেশলৈ ওলোটাই আনিম; কিয়নো মই তোমাক কোৱা সকলো কথাকে সিদ্ধ নকৰোঁমানে, মই তোমাক ত্যাগ নকৰিম।”( আদিপুস্তক ২৮:১৫)। পৰমেস্বৰে এয়াও কলে, ” তেতিয়া যিহোৱাই উত্তৰ দিলে, “মই স্বয়ং তোমাৰ লগত যাম, আৰু মই তোমাক বিশ্ৰাম দিম।” ( যাত্ৰা পুস্তক ৩৩:১৪)।

” যুদ্ধ কৰিবলৈ যাওঁতে শত্রু পক্ষত আপোনালোকতকৈ অধিক সংখ্যাৰ ঘোঁৰা, ৰথ আৰু সেনাদল দেখি আপোনালোকে ভয় নকৰিব; কিয়নো, আপোনালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা, যি জনে মিচৰ দেশৰ পৰা আপোনালোকক বাহিৰ কৰি আনিছে, তেওঁ আপোনালোকৰ লগত আছে।( দ্বিতীয় বিৱৰন ২০:১)। “তুমি যেতিয়া পানীৰ মাজেদি পাৰ হ’লে, মই তোমাৰ লগত থাকিম, আৰু নদীবোৰৰ মাজেদি গ’লে সেইবোৰে তোমাক প্লাবিত নকৰিব; যেতিয়া তুমি জুইৰ মাজেদি খোজ কাঢ়িবা তুমি দগ্ধ নহ’বা, নাইবা তাৰ শিখাই তোমাক অনিষ্ট নকৰিব।( যিচয়া ৪৩:২)।

পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, পৰমেশ্বৰ সদায় তোমাৰ সৈতে আছে। আপুনি যতে যায়, তেওঁ আপোনাৰ পিছত থাকে। কেতিয়াও নাপাহৰিবা যে নিজৰ প্ৰতিঞ্জা সৈতে বিস্বাসত তেওঁৰ স্তুতি কৰক, যত তেওঁ কলে যে তেওঁ আপোনাৰ সৈতে থাকিব।

মন কৰিবলগীয়া:”  মই যি যি আজ্ঞা তোমালোকক দিলোঁ, সেই সকলোকে পালন কৰিবলৈ তেওঁলোকক শিক্ষা দিয়া; আৰু চোৱা, জগতৰ শেষলৈকে মই সদায় তোমালোকৰ সঙ্গে সঙ্গে আছোঁ”।( মথী ২৮:২০)।

অক্টোবর 22 – মহিমা আৰু সন্মান!

” তথাপি আমি যীচুক দেখিছোঁ, যি জনক স্বর্গৰ দূত সকলতকৈ অলপহে সৰু কৰা হ’ল; তেওঁ দুখভোগ কৰি মৃত্যুবৰণ কৰাৰ কাৰণে তেওঁক মহিমা আৰু সন্মানৰ ৰাজমুকুট পিন্ধোৱা হ’ল। সেয়েহে, ঈশ্বৰৰ অনুগ্রহত প্রত্যেক মানুহৰ বাবে যীচুৱে মৃত্যুৰ আস্বাদ ল’লে”( ইব্ৰী ২:৯)।

যীশু খ্রীষ্ট ক্ৰুচত মৃত্যুৰ সোৱাদ ললে। তেওঁ কেৱল মৃত্যুৰ নহয় ভয় আৰু উথুল  পুথুলৰ সোৱাদ ললে, এই সকলোকে আতৰ ৰাখি আমাক  যি তেওঁৰ সন্তান হয়, তেওঁক এৰুৱাব  বিচাৰো।

এজন ধনী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ নিজৰ ইচ্ছা অনুসাৰে জগতৰ বাসনাৰ  আনন্দ লয় বাস কৰিছিল। এদিন ৰাতি, যেতিয়া তেওঁ শুই আছিল, তেওঁ এষাৰ মাত শুনিলে, ” যত কোৱা হৈছিল, এজন ধনী ব্যক্তি কালি ৰাতিপুৱা ৬টাত মৃত্যু বৰন কৰিব। ”

সাৰ পায় মানুহজন ভয় খালে। তেওঁ নিজৰ পত্নীক উঠায় কপি কপি কলে , ” মোক ভয় লাগিছে। মোৰ কানত  এষাৰ মাত শুনিলো  যত কোৱা হৈছিল যে এজন ধনী ব্যক্তি মৃত্যু হবলৈ হৈছে। মই কালি ৰাতিপুৱা মৰিব  পাৰো। ” পত্নীয়ে এয়া কলে যে এয়া মাত্ৰ সপোন হব পাৰে বুলি কয় তেওঁক শুবলৈ  কলে।

কিন্তু সেই ধনী ব্যক্তি জন শুবলৈ পৰা নাছিল। তেওঁ চিকিৎসকক ঘৰলৈ আহিবলৈ কলে আৰু চিকিৎসক পুৱা শুনকালে  ঘৰলৈ আহিল। তেওঁ চিকিৎসা প্ৰণালীৰে তেওঁৰ পৰীক্ষা কৰিলে আৰু তেওঁক কলে, ” তুমি সুস্থ আছা তোমাৰ হৃদয় ভালদৰে কাম কৰি আছে। আপোনাৰ একো অনিষ্ট নহব অনুগ্ৰহ কৰি শুবলৈ যাওক। ” এয়া কয় গুচি গল।

ইয়াৰ বাদেও তেওঁ অসান্ত  হয় আছিল। তেওঁ দুখৰে  কবলৈ ধৰিলে, ” ৬ টা কেতিয়া হব আৰু মই কেতিয়া মৃত্যু বৰন কৰিম? ” যেতিয়া ৬টা বাজিলে তেতিয়া তেওঁৰ ওচৰত বৃদ্ধ আৰু ধৰ্মপ্ৰৰায়ন সেৱক এজন আহি কলে, ” শ্ৰী মান, মোৰ অদ্ভুত ঈস্বৰ মোক মীতিছে  , বিদায়। ” এয়া কয় তেওঁ নিজৰ বিচনাত গুচি গল আৰু এবাৰ তাৰ ওপৰত শুই গল, তেতিয়া তেওঁৰ প্ৰান গুচি গল।

ধনী ব্যক্তি জন ভাবিবলৈ ধৰিলে। সেই দিনা তেওঁক অনুভৱ হল, ” মই জগতৰ দৃষ্টিত ধনী মানুহ হয়। কিন্তু পৰমেশ্বৰৰ দৃষ্টিত মোৰ দাস কিমান ধনী হয়! তেওঁৰ উদ্ধাৰ কিমান মহান আৰু বহুমূল্য  হয়, তেওঁৰ ওচৰত দিব্যি শান্তি আৰু তেওঁ যি দিব্যি হৃদয় বনালে  সেই ঘটনা তেওঁক মুক্তি পথত পথপ্ৰদৰ্শক কৰিলে।

পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, আপুনি পৃথিবীত আৰ্থিক ৰূপে দুখীয়া, অশিক্ষিত আৰু সামান্য লোক হব পাৰে, কিন্তু আপুনি ঈস্বৰৰ দৃষ্টিত বহুমূল্য হয়। তেওঁ আপোনাক ধনী, আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী ৰূপে চায়

মন কৰিবলগীয়া:” কিন্তু ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিওঁ, তেওঁ আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাই আমাক জয় দান কৰিলে। (১ কৰন্থীয়া ১৫:৫৭)।

অক্টোবর 21 – শিশু আৰু মনুষ্য!

“….যেতিয়া বয়স পালোঁ, তেতিয়াৰ পৰা শিশুৰ সকলো কথা এৰিলোঁ।  (১ কৰন্থীয়া ১৩:১১)।

সৰুকালৰ ব্যবহাৰ আৰু প্ৰাপ্ত বয়সৰ ব্যবহাৰৰ মাজত অন্তৰ আছে। আপুনি সৰুকালত ওলোটা ফুলটা কামত সংযোগ আছিল চাগে। সেই সকলোবোৰ জগতৰ বাবে আনন্দৰ বিষয় হব পাৰে। কিন্তু যদি আপোনাৰ সৰুকালীন ব্যবহাৰ ডাঙৰ হয়ো থাকে, তেন্তে জগতে ইয়াক গ্ৰহন নকৰিব।

পাঁচনি পৌলে লিখে, ” যেতিয়া মই শিশু আছিলোঁ, তেতিয়া শিশুৰ নিচিনাকৈ কথা কৈছিলোঁ, শিশুৰ দৰে ভাবিছিলোঁ, শিশুৰ দৰে বিবেচনাও কৰিছিলোঁ৷ যেতিয়া বয়স পালোঁ, তেতিয়াৰ পৰা শিশুৰ সকলো কথা এৰিলোঁ। “(১ কৰন্থীয়া ১৩:১১)।

যেতিয়া শিশু খোজ কাঢ়িবলৈ  আৰাম্ভ কৰে তেতিয়া ক্ষণতে  পৰি যোৱা সাধাৰণ কথা হয়। বেবী ওৱাকাৰৰ সহায়ত খোজকঢ়া দৃশ্য বা হাতেৰে দেৱাল  ধৰি খোজ কঢ়া  দৃশ্য দেখাত ভাল লাগে। কিন্তু, যদি  বয়স্ক মানুহ পৰি যায় তেন্তে সহানুভূতি প্ৰাপ্ত কৰে। সেই দৰে আপুনি আপোনাৰ আধ্যাত্মিক জীবনত পৰি যোৱা অনুভৱ কৰিছে চাগে। কিন্তু যদি আপুনি আধ্যাত্মিক জীবনত পৰিপূৰ্ণ হয়ো বাৰে বাৰে পৰে, তেন্তে ইয়াৰ বাবে ঈস্বৰ দুখী নহব নে?

যেতিয়া আপুনি সন্তান হয় থাকে তেতিয়া আপুনি শিশুৰ দৰে কথা পাতিব পাৰে। কিন্তু যেতিয়া আপুনি বয়স্ক হয় যায় তেতিয়া আপোনাক দায়িত্ব, সন্মান আৰু ভাবনাৰ সৈতে কব  লাগে।

পবিত্র শাস্ত্ৰ কয়, ” কিয়নো যাৰ ভোজন মাথোন গাখীৰ, তেওঁতো এতিয়াও শিশু। ধাৰ্মিকতা সম্বন্ধীয় শিক্ষাত সেই ব্যক্তিৰ কোনো অভিজ্ঞতা নাই। কিন্তু টান আহাৰ হ’লে সম্পূৰ্ণ বয়সপ্রাপ্ত সকলৰ বাবেহে অৰ্থাৎ তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ কঠিন শিক্ষাবোৰ বুজি অভ্যাস কৰে; তেওঁলোকে ভুল আৰু শুদ্ধ বিচাৰ কৰাত নিপুণ হৈ ভাল-বেয়া নিৰ্ণয় কৰিবলৈ শিকিছে।( ইব্ৰী ৫:১৩-১৪)।

কেইবাবছৰৰো খ্ৰীষ্টীয় লোক হয় আপুনি এটি সন্তানৰ দৰে ভাবিছে  নে? আপুনি জানেনে এটি শিশুৰ বেছিভাগ চিন্তা কি হয়? সি উৎসাহেৰে অপেক্ষা কৰিব যে তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁৰ খাবলৈ কি আনিব। শিশুটিক  তাৰ সম্পত্তি, তেওঁৰ স্থিতি, তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী মহানতা দৰে কাৰক গম নাপায়।

সেই দৰে, বহুতো লোক বৰ্তমানৰ সাংশাৰিক লাভৰ ওপৰত মনোযোগ কেন্দিত কৰে, এয়া অনুভৱ নকৰাকৈ যে তেওঁৰ ওচৰত ঈস্বৰৰ আধ্যাত্মিক আশীর্বাদ আৰু উপহাৰ কিমান মহান আৰু বহুমূল্য হয়। তেওঁ স্বৰ্গীয় উত্তৰাধিকাৰী বিষয়ে নাভাবী  কেৱল বৰ্তমান লাভৰ ওপৰত মনোযোগ কেন্দ্ৰিত কৰে। পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, “এতেকে আপুনি যদি খ্ৰীষ্টৰ সৈতে তোলা হ’ল; তেনেহলে য’ত ঈশ্ৱৰৰ সোঁ হাতে খ্ৰীষ্ট বহি আছে, সেই ঠাইৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰক৷ ( কলচীয়া  ৩:১)।

মন কৰিবলগীয়া:” কিন্তু প্ৰেমৰ সৈতে সত্য কথা কম আৰু সকলোভাৱে যি খ্ৰীষ্ট মূৰ স্বৰূপ, তেওঁৰ উদ্দেশ্যে সকলো বিষয়ত আমি বৃদ্ধি পাম।”( ইফিচিয়া ৪:১৫)।

অক্টোবর 20 – অভ্যাস আৰু প্ৰথা!

“…আমি নগৰৰ দুৱাৰৰ বাহিৰেদি নদীৰ কাষলৈ গলো; ভাৱিছিলো, তাত নিশ্চয় প্ৰাৰ্থনা কৰিবৰ বাবে ঠাই আছে৷ তাতে যি মহিলা সকল আহি একেলগে মিলিত হৈছিল, পাছত আমি তেওঁলোকৰ কাষত বহি কথা কবলৈ ধৰিলো (পাঁচনিকৰ্ম ১৬:১৩)।

পাঁচনি পৌলৰ বাবে নিয়মিত ৰূপে প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ নৈৰ কাষত এটি স্থানত আছিল। কিছু লোক দৌৰ মাৰি সেই ঠাই আহিল। তেওঁ লোক তেওঁৰ ওচৰত নিজৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি আৰু দুখৰ পৰিস্থিতিত সান্ত্বনা পাবলৈ আহিছিল। সেই বাবে, পাঁচনি পৌল কেৱল প্ৰাৰ্থনা বাবে প্ৰচাৰৰ বাবে সেই স্থানৰ প্ৰয়োগ কৰিলে।

যীশু খ্রীষ্ট বাবে সপ্তম দিন আৰাধনালয়ত যোৱাৰ প্ৰথা আছিল ( লুক ৪:১৬)। তেওঁ নিয়মিত ৰূপে জীত পৰ্বতত প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ গৈছিল। ( লুক ২২:৩৯)। তেওঁ নিয়মিত ৰূপে লোকৰ ভাল কৰা আৰু ৰোগক সুস্থ কৰি আছিল ( পাঁচনিকৰ্ম ১০:৩৮)।

যিকোনো গতিবিধি অভ্যাস বা পৰম্পৰাৰ আধাৰ স্বয়ং ব্যক্তি হয়। যেতিয়া কিবা বস্তুৰ অভ্যাস হয় যায়, তেতিয়া ই স্বাভাবিক ৰূপে এটি প্ৰথা হয় যায়। কিছু লোক জানি বুজি পাপ কৰাত লিপ্ত হয় আৰু শেষত দুখী হয় আৰু কয় অজানিতে পাপ কৰা তেওঁৰ বাবে পৰম্পৰা হয় গল।

আমাৰ দেশত, আমি বহুতো বেয়া অভ্যাস দেখা পাও  যে যেনেকৈ মদৰ সেৱন, বহুত অধিক ঋণ লোৱা, অন্যৰ  দোষ বিচৰা, চুৰ  কৰা, শুনা, মিচা কোৱা আদি। এই অভ্যাস আমাকে যিকোনো বেয়া পৰিস্থিতি ফালে লয় যায়।

সেই বাবে আপোনাক ভাল অভ্যাস বিকাশিত কৰিব লাগে। পোৱা সোনকালে উঠা আৰু গীত গোৱা আৰু পৰমেস্বৰৰ স্তুতি কৰা ভাল অভ্যাস হয়। যদি আপুনি ইয়াক অভ্যাস বনায় লয় তেন্তে আহিবলগীয়া সময়ত  এটি পৰম্পৰা হয় যাব আৰু আপুনি যত যাব আৰু যত থাকিব আপুনি ইয়াক কৰিব। এই প্ৰথা আপোনাক পবিত্রতাৰ পথত পথ প্ৰদৰ্থক কৰিব। কিছু লোককে নিজৰ পৰম্পৰা ৰূপে পবিত্র শাস্ত্ৰ পাঠ কৰা অভ্যাস হব। এয়া কিমান ভাল পৰম্পৰা হয়।

দেওবৰীয়া সেৱাত ভাগ লোৱা আপোনাৰ এটি পৰম্পৰা হয়। পৰমেস্বৰক দশম ভাগ দিয়া নিজৰ প্ৰথা হয়। যদি আপুনি কম বয়সতে এই বোৰক নিজৰ অভ্যাস বনায় লয় তেন্তে আপুনি অনন্ত কালত সকলোতকৈ প্ৰথম দৃষ্টি পৰিব।

চয়তান লোকক বেয়া অভ্যাস সিচি  আছে। পাঁচনি পৌলে লিখিছে, “…. আপোনালোকে জীৱন-যাপন কৰি জগতৰ নিয়ম অনুসাৰে চলি আছিল। আপোনালোকে আকাশৰ মন্দ শক্তিৰ অধিকাৰীৰ অনুসৰণকাৰী হৈ, অবাধ্যতাৰ সন্তান সকলৰ জীৱনত কার্য কৰি থকা অশুচি আত্মাৰ দৰে চলি আছিল।(ইফিচিয়া ২:২)। পৰমেস্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, আপুনি ভাল অভ্যাস পালন কৰক আৰু বিজয়ী থাকক!

মন কৰিবলগীয়া:”তেওঁ আমাক খ্রীষ্ট যীচুৰ সৈতে তুলিলে আৰু খ্রীষ্ট যীচুৰ সৈতে স্বর্গীয় ঠাইবোৰত বহুৱালে।”( ইফিচিয়া ২:৬)।

অক্টোবর 19 – এটি সন্ধি আৰু পুনৰুদ্ধাৰ!

“…. পাঁচনি সকল এঠাইত একেলগে গোট খাই আছিল।( পাঁচনি কৰ্ম ২:১)।

আৰাম্ভনিৰ পাঁচনি কৰ্ম দিন সেই দিন আছিল যত এজন মহান পুনৰুত্থান হৈছিল, যি দিনত পবিত্র আত্মাৰ অবিশেষ  কৰা হৈছিল, যি দিনত আত্মাৰ খেতি বহুতো আগ্ৰহৰে কৰা হৈছিল।ইয়াৰ কাৰন এয়া হয় যে তেওঁ লোকৰ মাজত মহান একতা আছিল। পবিত্র শাস্ত্ৰ কয় পিতৰে  যেতিয়া প্ৰচাৰ কৰিলে তেতিয়া ৩০০০ প্ৰানক  ৰক্ষা কৰিলে।

আপুনি সেই ডাঙৰ খেতিৰ পিছৰ ৰহস্য জানেনে? পবিত্র শাস্ত্ৰ কয়, ” তেতিয়া পিতৰে এঘাৰ জন পাঁচনিৰে সৈতে থিয় হৈ …( পাঁচনিকৰ্ম ২:১৪) । হয়। ৰহস্য এয়া হয় যে তেওঁৰ সৈতে ১১ জন ৰত্ন আছিল। পিতৰ  এজন ব্যক্তি আছিল যি উপদেশ দিয়া জন আছিল, কিন্তু ১১ জন ব্যক্তি তেওঁৰ ওচৰত ঠিয়  আছিল যাতে প্ৰাৰ্থনা সৈতে একতা বজায় ৰাখে। এয়াই সেয়া হয় যি আত্মাৰ বিজয় প্ৰাপ্ত কৰাত সহায় কৰিলে।

পুনৰুত্থান আজি আমাৰ মাজত কিয় নায়লা? আত্মাৰ খেতি আমাৰ অপেক্ষাত অনুৰূপ কিয় নহয়? যুদ্ধৰ পথাৰত আমাক  অসফলতাৰ  সন্মূখীন কিয় হব লগা হয়  ? পৰমেস্বৰৰ সেৱক সকলৰ সৈতে এক হয় কাৰ্য্য কৰাত অসামৰ্থ কিয় হয়? কাৰন কেৱল প্ৰেমৰ অভাব হয়, ভাতৃত্ব প্ৰেমৰ অভাব আৰু একতা নথকা হয়। প্ৰেম আৰু শান্তিৰ অভাৱত পুনৰুত্থানক হবলৈ বাধা দিয়ে। আপুনি পৰমেস্বৰৰ ফালে দৃষ্টি কৰিব নে ?  স্বৰ্গৰ স্বৰ্গদুতৰ একতাৰ বিষয়ে ভাবক।

মনুষ্যক নিজে সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত পৰমেস্বৰ সকলোৰে সৈতে একগোট হয় গল, ” আমি নিজৰ প্ৰতিমুৰ্ত্তিৰ দৰে আমাৰ সাদৃশ্যেৰে মানুহ নিৰ্ম্মাণ কৰোঁহক; । ” সেই ক্ষনতে  স্বৰ্গত একতা ভাব আহি গল। প্ৰভুক প্ৰাৰ্থনা কৰি কয়, ” যীশুৱে কলে, “… সকলোৱেই যেন এক হব পাৰোঁ, ” ( যোহন ১৭:২২)। হয়। স্বৰ্গৰ সকলো একে সৈতে আৰু একতাৰ লগত হয়। আপোনাক আশীর্বাদ দিবলৈ, প্ৰভুৰ  প্ৰাৰ্থনা কয়, “তোমাৰ ৰাজ্য হওক; যেনেকৈ স্বৰ্গত, তেনেকৈ পৃথিৱীতো তোমাৰ ইচ্ছা পূৰ হওক। ( মথী  ৬:১০)।

সংগীত কাৰ্য্যক্ৰমত অনেক যন্ত্ৰৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়। কিন্তু, কনচাৰ্ট কন্ডেকটৰ সংগীতক  জড়িত কৰে আৰু বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্র বজোৱা সংগীতত আনে আৰু মধুৰ গীতৰ ৰচনা কৰে। মিশ্ৰিত সংগীত আমাৰ হৃদয়ক  আকৰ্ষিত কৰে ; আমাক  আনন্দিত কৰে। এই কৰে যদিও শৰীৰত কেবাটাও অংগ থাকে তেন্তে এই সকলোকে কাৰ্য্য একেলগে কৰিব লাগে।

পৰমেস্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, আপুনি পৰমেস্বৰৰ বাবে মহান কাৰ্য্য তেতিয়া কৰিব পাৰে, যেতিয়া আপুনি পৰমেস্বৰৰ সন্তানক  একে সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখে। সদায় একতা ৰক্ষা কৰক। ভেদভাবক কেতিয়াও ঠাই নিদিব। সদায় একতাত দৃঢ় হয় থাকক।

মন কৰিবলগীয়া :”…বিষয় ভাবি, এক প্ৰেমৰ, এক মনৰ আৰু এক ভাবৰ লোক হৈ মোৰ আনন্দ পৰিপূৰ্ণ কৰক৷” ( ফিলিপিয়া  ২:২)।

অক্টোবর 18 – জীবন আৰু প্ৰচুৰ কে!

“তেওঁলোকে যেন জীৱন পায় আৰু তাকেই যেন প্ৰচুৰকৈ পায়, এই কাৰণে আহিলোঁ।( যোহন ১০:১০)।

আজি দুটি ডাঙৰ শক্তি ইজনে সিজনৰ বিৰুদ্ধে কাৰ্য্য কৰে। এটি ঈস্বৰীয় শক্তি আৰু আনটি চয়তানী শক্তি। শাস্ত্ৰ কয় , “তেতিয়া পিতৰে তেওঁলোকক কলে, “আপোনালোকে পাপ ক্ষমা পাবলৈ অনুতপ্ত হওক আৰু যীচু খ্ৰীষ্টৰ নামেৰে প্ৰতিজনে বাপ্তিস্ম গ্ৰহণ কৰক, তেনে কৰিলেহে আপোনালোকে পবিত্ৰ আত্মা পাব” ( পাঁচনি কৰ্ম ১০:৩৮)।

বহু বছৰ আগেয়ে অষ্টেলিয়াত এটি ভয়ংকৰ মহামাৰী আছিল আৰু চিকৎসক সকলক কোনো উপায় নাছিল।

তেতিয়া  তাৰে পালক এজনে  পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু কলে পৰমেস্বৰ তুমি কিয় এনে কৰিছা মোৰ মন্ডলিৰ সকলো লোককে মাৰিবা  নে? তেতিয়া তেওঁ এয়া কয় বাক্য সোৱৰন কৰিলে।

তেওঁ এই পদক আকৌ ইংগিত কৰিলে, ‘ কিন্তু মই হ’লে, তেওঁলোকে যেন জীৱন পায় আৰু তাকেই যেন প্ৰচুৰকৈ পায়, এই কাৰণে আহিলোঁ।’।

পালকৰ  চকু মুকলি হল যেতিয়া তেওঁ গম পালে যে চয়তান ৰোগ আৰু মৃত্যুৰ কাৰণ হয়। তেওঁ নিজৰ  আত্মাত  শক্তিশালী হয় গল। তেওঁ দৃঢ় হয় চয়তানী শক্তিৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিলে। তেওঁ এই কথাক শক্তিৰে সাৱটি ললে যে যীশুৱে চয়তানৰ ওপৰত জয় প্ৰাপ্ত কৰিলে, যি মৃত্যুৰ প্ৰধান আছিল, নিজৰ মৃত্যুৰ সৈতে তেওঁ যুদ্ধ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে।

যেনেকৈ যেনেকৈ তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰি গল, ৰোগৰ প্ৰভাৱ কম হবলৈ ধৰিলে। যত সংক্ৰমণৰ বিষয় মৃত্যুৰ সংখ্যা কম হবলৈ ধৰিলে, কিন্তু তেওঁ লোকে প্ৰাৰ্থনা কৰা বন্ধ নকৰিলে। তেওঁ এয়া কয় প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে, ” চয়তান তোমাক মোৰ চাগৰ  পৰা মেৰ চোৰ কৰাৰ অধিকাৰ কি? ” আৰু নিজৰ মন্ডলিৰ সকলো বিস্বাসীক  খ্ৰীষ্টৰ চৰনলৈ  লয় আহিল। তেতিয়াৰ পৰা বিস্বাসীও  পৰমেশ্বৰৰ প্ৰতিঞ্জাক ধৰি ৰাখি প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকিল আৰু বিজয়ী হল। ঘাতক মহামাৰীৰ অন্ত হল।

ৰোগ, দুখ, দৰিদ্ৰতা, ঋণ আদিৰ সন্মুখীন হয় দুখী নহব। ঈস্বৰক দোষ  নিদিয়া। পৰমেশ্বৰৰ প্ৰতিঞ্জা সৈতে, বিস্বাসৰ ঢালক দৃঢ়ভাবে ধৰি ৰাখক, যি দুষ্টৰ  সকলো উগ্ৰ ভাৱক নুমায়  দিব। পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, ভয় নকৰিবা। পৰমেশ্বৰ, যি বহুমূল্য তোমাৰ ওচৰত ঠিয় আছে। তেওঁ আপোনাক জীবন দিবলৈ আহিলে আৰু ই আপোনাত পৰিপূৰ্ণ কৰে।

মন কৰিবলগীয়া:” তেওঁ তোমাক ব্যাধৰ ফান্দৰ পৰা আৰু সর্বনাশী মহামাৰীৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব।( গীতমালা ৯১:৩)।

অক্টোবর 17 – স্বৰ্গীয় দুত আৰু আত্মিক শান্তি!

” কাৰণ সময়ে সময়ে প্রভুৰ এজন দূতে সেই পুখুৰীলৈ নামি গৈ পানীত আলোড়ন তোলে আৰু সেই আলোড়নৰ পাছতেই প্রথমে যি জনে পানীত নামিব পাৰে, তেওঁৰ যি কোনো ৰোগ ভাল হৈ যায়”।( যোহন ৫:৪)।

বৈথেচদাৰ এটি বিশেষজ্ঞতা আছিল যে তাত আচৰিতকৰ্ম হৈছিল। যেতিয়াও স্বৰ্গদুত নামি আহি পানীত আলোড়ন তোলে , প্রথমে যি জনে পানীত নামিব পাৰে, তেওঁৰ যি কোনো ৰোগ ভাল হৈ যায়।

বৈথেচদা’ শব্দৰ অৰ্থ ‘ দয়াৰ গৃহ’ হয়। সেই দয়া স্বৰ্গদুতে প্ৰকাশ কৰিছিল। যদি সেই স্বৰ্গদুত দয়ালু হল হেতেন তেন্তে তেওঁ সদায় সেই ঠাইত আহি পানীত আলোড়ন তোলিলে হেতেন আৰু সকলোৰে লাভ হল হেতেন।

সেই স্বৰ্গদুত কেতিয়া লৈকে এনেকুৱা কৰি থাকিব? হয়। সি তেতিয়া লৈকে এনেকুৱা কৰিলে যেতিয়া লৈকে যীশু খ্রীষ্ট ক্ৰুচত নিজৰ প্ৰান দি নিদিলে। আমাৰ সকলো ৰোগক যীশু খ্রীষ্ট ক্ৰুচত তুলি ললে। কিয়নো তেওঁ আমাৰ সকলো ৰোগ কষ্ট আতৰ কৰিবলৈ শক্তিশালী হয়, বৈথেচদা সকলো আৱশ্যকতা সমাপ্ত হয় গৈছিল। স্বৰ্গদুতকো উত্তেজক কাৰ্য্য কৰিবলৈ আৱশ্যকতা নাছিল।

গলগথাৰ সেই তেজ যি যীশু খ্রীষ্টৰ হয় আপোনাৰ ওপৰত তেতিয়া হয়তো যেতিয়া আপুনি দুৰ্বলতা আৰু ৰোগৰ সময়ত কালবাৰীৰ ক্ৰুচৰ ফালে চাই। ই আপোনাৰ সকলো ৰোগক সুস্থ কৰে। যীশু খ্রীষ্টৰ হাতে আপোনাক স্পৰ্শ কৰে আৰু আপোনাক সুস্থ কৰে।।

তেন্তে আপোনাক বৈথেচদা ফালে গয় গোটেই দিন প্ৰতীক্ষা কৰাৰ প্ৰয়োজন নায়। যীশু খ্রীষ্ট আপোনাৰ পাপক ক্ৰুচত তুলিবলৈ নেৰিলে।”সকলো ৰোগ দিছিলোঁ, সেইবোৰৰ কোনো ৰোগ তোমালোকক নিদিম ( যাত্ৰা পুস্তক ১৫:২৬)। পবিত্র শাস্ত্ৰ কয়, “তোমালোকে নিজৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ সেৱা কৰিবা। তোমালোকে এইদৰে কৰিলে মই তোমালোকৰ অন্ন-জলক আশীৰ্ব্বাদ কৰিম। মই তোমালোকৰ মাজৰ পৰা ৰোগ দূৰ কৰিম। ( যাত্ৰা পুস্তক ২৩:২৫)। “ইয়াৰ দ্বাৰা যিচয়া ভাববাদীয়ে কোৱা এই বচন পূর্ণ হ’ল, “তেৱেঁই আমাৰ দূৰ্বলতা ল’লে আৰু আমাৰ ৰোগৰ ভাৰ বলে।” ( মথী ৮:১৭)।

পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, পৰমেশ্বৰ দয়া আৰু আত্মিক সুস্হতাত  সমৃদ্ধ হয়। এতিয়া স্বয়ং তেওঁৰ ফালে চাওক। যেনেকৈ সূৰ্য উদয় হয়, তেনেকৈ বৰফ নাইকিয়া হয়, তেনেকৈ আপোনাৰ দুৰ্বলতা আৰু ৰোগ নাইকিয়া হয় যাব।

মন কৰিবলগীয়া: “কিন্তু মোৰ নামত ভয় ৰাখোঁতা যি তোমালোক, তোমালোকৰ প্রতি ধাৰ্মিকতাৰূপ সূৰ্য উদিত হ’ব, যাৰ কিৰণ সুস্থতাদায়ক; তোমালোকে বাহিৰ হৈ গোহালিৰ পৰা মুকলি হোৱা দামুৰিৰ নিচিনাকৈ ডেও দিবা।  ( মলাখী ৪:২)।

অক্টোবর 16 – বিস্বাস আৰু আত্মিক স্বাস্থ্য!

” তাতে বিশ্বাসমূলক প্ৰাৰ্থনাই সেই নৰিয়া জনক সুস্থ কৰিব আৰু প্ৰভুৱে তেওঁক তুলিব; আৰু যদিও তেওঁ পাপ কৰিলে, তথাপি ক্ষমা কৰা যাব।( যাকোব ৫:১৫)।

খ্ৰীষ্টয় জীবনত প্ৰত্যেক খোজত আশা জড়িত হয় আছে। বিস্বাস অবিহনে, আপুনি ঈস্বৰৰ পূৰ্ণ আশীর্বাদ প্ৰাপ্ত কৰিব নোৱাৰে ।

পৰমেশ্বৰ বিচাৰে যে তেওঁৰ সন্তান সকলো বিষয়তে সমৃদ্ধ হওক আৰু স্বাস্থ্যৱান হয় থাকক। কিন্তু  অসত্য চয়তান মনুষ্যৰ বাবে ৰোগ আৰু দুৰ্বলতা আনে। যীশু খ্রীষ্ট কলে, ” চোৰে কেৱল চুৰ, বধ, আৰু বিনাশ কৰিবলৈহে আহে; কিন্তু মই হ’লে, তেওঁলোকে যেন জীৱন পায় আৰু তাকেই যেন প্ৰচুৰকৈ পায়, এই কাৰণে আহিলোঁ”।( যোহন ১০:১০)।

যীশু নিজৰ জীবন দিবলৈ আৰু জীবনক  পুৰ্নতা প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ আহিল। তেওঁ আপোনাৰ সকলো ৰোগ সুস্থ কৰে যাতে আপুনি খ্ৰীষ্টৰ জীবনৰ সৈতে থাকক আৰু সুস্থ থাকক। যেতিয়া কোনোবা ব্যক্তি বিস্বাসৰ সৈতে এয়া প্ৰাৰ্থনা কৰে যে ঈস্বৰ তেওঁক সুস্থ কৰিব, তেন্তে বিস্বাসৰ প্ৰাৰ্থনা তেওঁক সুস্হ কৰি দিয়ে।

নিজৰ ৰোগ সুস্হ হবলৈ আপোনাক বিস্বাস কৰিব লাগে নে? আপোনাক এয়া গ্ৰহণ কৰিব লাগিব যে যীশু খ্রীষ্ট কেৱল আপোনাৰ পাপৰ নহয় ৰোগৰো  ঔষধ হয়। তেওঁ এয়া কয় আপোনাৰ সৈতে প্ৰতিঞ্জা কৰা নায় নে যে তেওঁ আমাৰ ৰোগক সুস্থ কৰিব?

পৰমেশ্বৰে প্ৰতিঞ্জা কৰিছে, ” মই, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা, যদি তোমালোকে সাৱধানে মোৰ বাক্য শুনা, আৰু মোৰ দৃষ্টিত যি উচিত সেই কাৰ্য কৰা, আৰু মোৰ আজ্ঞাবোৰলৈ মনোযোগ দিয়া আৰু মোৰ সকলো বিধি পালন কৰা তেনেহ’লে, মই মিচৰীয়াসকলক যি সকলো ৰোগ দিছিলোঁ, সেইবোৰৰ কোনো ৰোগ তোমালোকক নিদিম, কাৰণ মই তোমালোকৰ আৰোগ্যকাৰী যিহোৱা।”( যাত্ৰা পুস্তক ১৫:২৬)। তেওঁ আপোনাৰ সকলো ৰোগ ক্ৰুচত তুলি ললে।

সেই পৰমেশ্বৰৰ ফালে চাওক, যিয়ে বিস্বাসৰ সৈতে তোমাৰ বাবে মাংসিক ৰূপে আহিল। পৰমেশ্বৰক এয়া কয় বিচাৰক, ” হে পৰমেশ্বৰ তুমি মোৰ ৰোগক ক্ৰুচত তুলি লোৱা নায় নে! তুমি মোৰ সকলো দুৰ্বলতাক গ্ৰহন কৰা নায় নে! মোক সুস্থ কৰা। ‘ তেওঁ নিশ্চয় সিদ্ধ উদ্ধাৰ আৰু উত্তম স্বাস্থ্যৰ আঞ্জা দিব। তেওঁৰ এটিও ধন্য বাক্য কেতিয়াও বিফল নহব।

এবাৰ, যেতিয়া পাঁচনি পৌলে লুস্ত্ৰা নগৰত  আহিল, ভৰিত বল নোহোৱা, কেতিয়াও খোজ নকঢ়া ওপজাৰে পৰা খোৰা লোক এজন বহি আছিল, তেওঁ পৌলৰ কথাবোৰ শুনি আছিল। পৌলে তেওঁৰ ফালে একেথৰে চাই দেখিলে যে লোক জনৰ সুস্থ হবৰ বাবে বিশ্বাস আছে।  পৌলে তেতিয়া বৰ মাতেৰে লোক জনক ক’লে, “তুমি তোমাৰ দুই ভৰিত ভৰ দি থিয় হোৱা।”(পাঁচনি কৰ্ম ১৪:৮-১০)।

চোৱা পৰমেশ্বৰৰ এজন সেৱক তেওঁৰ ভিতৰত বিস্বাস পালে।  তেওঁৰ ভিতৰত সেই বিস্বাসে তেওঁক সুস্থ কৰিলে। এয়া বিস্বাস হয় যি আত্মিক সুস্থতা আনে। পৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, বিস্বাস কৰক আৰু এই দৰে আচৰিতকৰ্ম প্ৰাপ্ত কৰক।

মন কৰিবলগীয়া:”যি আদিৰে পৰা আছিলa, যি আমি শুনিলোঁ, যি চকুৰে দেখিলোঁ, যি আমি মনোযোগেৰে দৃষ্টি কৰি দেখিলোঁ আৰু যি আমাৰ হাতেৰে অনুভৱ কৰিলোঁ, সেই জীৱনৰ বাক্যৰ প্ৰসংগ আমি লিখিলোঁ (১ যোহন ১:১)।

অক্টোবর 15 – বিস্বাস আৰু অবিশেষ!

“যি কোনোৱে মোত বিশ্বাস কৰে, ধৰ্মশাস্ত্ৰত কোৱাৰ দৰে, তেওঁৰ ভিতৰৰ পৰা জীৱনময় জলৰ নৈবোৰ ওলাই বৈ যাব।”যীচুক বিশ্বাস কৰা সকলে যে আত্মা পাব, সেই বিষয়ে তেওঁ এই কথা ক’লে। ( যোহন ৭:৩৮, ৩৯)।

যেতিয়া আপুনি এই বিস্বাস সৈতে প্ৰতীক্ষা কৰে যে ” খ্ৰীষ্ট সেয়া হয় যি অবিশেষ  কৰে। বিস্বাস কৰক যে ঈস্বৰ আত্মা হয়। ‘ তেওঁ মোৰ ওচৰত আহিব আৰু মোক বুজাব, তেওঁ শিকাব, তেওঁ সান্ত্বনা দিব আৰু তেওঁ মোক সকলো পথত পথ প্ৰদৰ্থক কৰিব, যেনে কাৰকৰ ওপৰত বিস্বাস ৰাখে।

যেতিয়া তুমি এনেকুৱা বিস্বাস কৰিবা, তেন্তে পবিত্র আত্মা যি জীবন জলৰ নদী হয়, তোমাৰ ভিতৰত আহিব। খ্ৰীষ্টয় সকলৰ অনুভৱ কেৱল মুক্তি আৰু বাপ্তিস্মৰে নকৰিব। ইয়াৰ বাদে, আপোনাক পবিত্র আত্মাৰ অবিশেষ প্ৰাপ্ত কৰা আৰু আগ বঢ়াত  আৱশ্যকতা হয়।

যেতিয়া পাঁচনি পৌলে ইফিচৰ শিষ্য সকলক সুধিলে তেওঁ লোকে বিস্বাস কৰি পবিত্র আত্মা প্ৰাপ্ত কৰিলে নে, ” তেওঁলোকে তেওঁক কলে, “পবিত্ৰ আত্মা দিয়া হৈছে নে নাই, সেই বিষয়ে আমি শুনিবলৈকে নাপালোঁ৷” তেতিয়া তেওঁ কলে, “তেনেহলে আপোনালোকে কি কাৰণত বাপ্তাইজিত হ’ল?” তেওঁলোকে কলে, “যোহনৰ বাপ্তিস্ম লোৱা দেখি”। ( পাঁচনি কৰ্ম ১৯:২,৬)।

আপোনাৰ বিস্বাস বৃদ্ধি হোৱা আৰু বৃদ্ধি হবলৈ পবিত্র আত্মা আপোনাৰ আৱশ্যক হয়। বহুতো লোক বিশ্বাসী হয় থাকে কিন্তু পবিত্র আত্মা অব্শেষত বিস্বাস নকৰে। বহুতো লোকক এয়া বেয়া অনুভৱ হয় যে বাপ্তিস্ম সময়ত অবিশেষ প্ৰাপ্ত হল। যদি এনেকুৱা হয় তেন্তে পাঁচনি পৌলক ইফিচৰ শিষ্য সকলক এনেধৰণৰ প্ৰশ্ন সোধাৰ প্ৰয়োজন নায় যে তেওঁ লোকে পবিত্র আত্মা পালেনে।

নিজৰ বিস্বাসৰ চকুৰে পৰমেশ্বৰক নিজৰ প্ৰেমী  পিতৃ ৰূপে চাবলৈ যি তেওঁ প্ৰতিঞ্জা কৰিছিল তাক পূর্ণ কৰিবলৈ গয়  আছিল। তেওঁক মৰমিয়াল পিতৃ ৰূপে চোৱা যি আনন্দ সৈতে নিজৰ সন্তানক সকলো বস্তু দিয়ে।

যীশুৱে কলে, “তোমালোক দুষ্ট হৈয়ো যদি নিজৰ সন্তানক উত্তম বস্তু দিব জানা, তেনেহলে তোমালোকৰ স্বৰ্গত থকা পিতৃৰ ওচৰত যি সকলে বিচাৰে, সেই লোক সকলক জানো তেওঁ অধিকৰূপে ভাল বস্তু নিদিব?  ( মথী ৭:১১)। “এতেকে তোমালোক দুর্জন হৈয়ো নিজ নিজ সন্তান সকলক যদি ভাল বস্তু দিব জানা তেনেহলে তাতকৈয়ো তোমালোকৰ স্বৰ্গত থকা পিতৃয়ে তেওঁৰ ওচৰত খোজা লোক সকলক পবিত্ৰ আত্মা নিদিব নে?” ( লুক ১১:১৩)।

নিজৰ হৃদয়ক  বিস্বাসৰে শুচি কৰক আপুনি পবিত্র আত্মা প্ৰাপ্ত কৰিব। নিজৰ হৃদয়ক খ্ৰীষ্টৰ নিস্কলংক তেজেৰে ধুই দিয়ক। পৰমেশ্বৰ নিশ্চিত ৰূপে আপোনাক পবিত্র আত্মা দিব যেতিয়া আপুনি সেই পাত্ৰক শুচি কৰিব যি আপোনাৰ হৃদয় হয় আৰু যেতিয়া আপুনি তেওঁৰ উপস্থিতিত তেওঁক বিচাৰক।

মন কৰিবলগীয়া:”কাৰণ মই তৃষ্ণাতুৰ ভূমিৰ ওপৰত পানী বৰষাম, আৰু খৰাং ঠাইৰ ওপৰত নদী বোৱাম; মই তোমাৰ বংশৰ ওপৰত নিজ আত্মা, তোমাৰ সন্তানৰ ওপৰত নিজৰ আশীৰ্ব্বাদ বাকি দিম।” ( যিচয়া ৪৪:৩)।