മാർച്ച് 01 – പരസ്പരം സ്നേഹിക്കൂ!

“എനിക്കു പ്രവചനവരം ഉണ്ടായിട്ടു സകല മർമ്മങ്ങളും സകല ജ്ഞാനവും ഗ്രഹിച്ചാലും മലകളെ നീക്കുവാൻ തക്ക വിശ്വാസം ഉണ്ടായാലും സ്നേഹമില്ല എങ്കിൽ ഞാൻ ഒന്നുമല്ല” (1 കൊരിന്ത്യർ 13:2).

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം വിശ്വാസമാണെന്ന് പല പ്രസംഗകരും ശക്തമായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വിശ്വസിക്കുന്നവന് എല്ലാം സാധ്യമാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്താൽ, മലകളെ പോലും നീക്കാൻ കഴിയും. ലോകത്തെ ജയിക്കുന്ന വിജയം നമ്മുടെ വിശ്വാസമാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

തീർച്ചയായും, വിശ്വാസം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. അതേസമയം, സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം നാം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്. അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് വിശ്വാസത്തെയും പ്രത്യാശയെയും സ്നേഹത്തെയും അടുത്തടുത്ത് വയ്ക്കുകയും ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു – ഇവയിൽ ഏതാണ് ഏറ്റവും വലുത്? ആരെങ്കിലും എന്നോട് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ, ഉത്തരം നൽകാൻ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും മടിക്കില്ല: സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും വലുത് (1 കൊരിന്ത്യർ 13:13).

ഒരിക്കൽ, ഒരു നിയമജ്ഞൻ യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് ചോദിച്ചു, “ഗുരോ, ന്യായപ്രമാണത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കല്പന ഏതാണ്?” അക്കാലത്ത്, ഇസ്രായേലിന് പത്തു കൽപ്പനകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, യഹൂദ റബ്ബിമാരും ഏകദേശം 3,600 നിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇവ താൽമൂദ് പോലുള്ള യഹൂദ വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

മറുപടിയായി യേശു ഉടനെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടുംകൂടെ സ്നേഹിക്കണം.” “മറ്റുള്ളവരെയും നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കണം” (മത്തായി 22:37, 39). അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “ഈ രണ്ടു കൽപ്പനകളിൽ സകല ന്യായപ്രമാണവും പ്രവാചകന്മാരും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു” (മത്തായി 22:40).

എഫെസ്യർ 5:25-ൽ ക്രിസ്തു നമ്മെ വ്യക്തികളെന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല, മുഴുവൻ സഭയെയും സ്നേഹിച്ചുവെന്ന് നാം വായിക്കുന്നു. ‘സഭ’ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മയാണ്. കർത്താവ് സ്വന്തം രക്തം കൊണ്ട് സഭയെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി (പ്രവൃത്തികൾ 20:28). ഒരു മണവാളൻ തന്റെ മണവാട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തു സഭയെ സ്നേഹിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, സഭയിലൂടെ, ജാതികളോടു പോലും തന്റെ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുത്താൻ അവൻ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ ഒരു ക്രിസ്തീയ മാസികയിൽ ഞാൻ ഒരു പ്രാർത്ഥന വായിച്ചു: “സ്നേഹവാനായ ദൈവമേ! നീ ഞങ്ങളെ എത്രയധികം സ്നേഹിച്ചു! അന്യോന്യം സ്നേഹിക്കാൻ നീ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ, നിന്റെ മക്കളായവർ, സ്നേഹത്തിനു പകരം ശത്രുതയും, വാത്സല്യത്തിനു പകരം വേർപിരിയലും, വഴങ്ങുന്നതിനു പകരം ശാഠ്യവും, ആർദ്രതയ്ക്കു പകരം അസൂയയും കോപവും തിരഞ്ഞെടുത്തു. ദൈവമേ, ഈ അവസ്ഥ മാറ്റി നിന്റെ മഹത്വമുള്ള സ്നേഹത്താൽ ഞങ്ങളെ നിറയ്ക്കണമേ. സ്നേഹത്തിന്റെ ചരടുകൊണ്ടു ഞങ്ങളെ ബന്ധിച്ച് നിന്നിലേക്ക് അടുപ്പിക്കണമേ.”

പ്രിയ ദൈവമക്കളേ, എത്ര മനോഹരമായ ഒരു പ്രാർത്ഥന!

കൂടുതൽ ധ്യാനത്തിനായി വാക്യം: “എല്ലാ താഴ്മയോടും സൗമ്യതയോടും ദീർഘക്ഷമയോടും കൂടെ, സ്നേഹത്തിൽ പരസ്പരം സഹിക്കുകയും, സമാധാനബന്ധത്തിൽ ആത്മാവിന്റെ ഐക്യം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക” (എഫെസ്യർ 4:2, 3).