ফেব্রুয়ারী 28 – দ্বৈত মনৰ!

“কিয়নো সেই মানুহ, দুই মনৰ; তেওঁ নিজৰ সকলো গতিতে অস্থিৰ।” (যাকোব ১: ৮)।

প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ আঁঠুৰ ওপৰত নামি যোৱাৰ আগতে আপোনাৰ মনটো কেন্দ্ৰীভূত কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।  আৰু আপুনি আপোনাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বিপৰীতে অহা সকলো বাধা দৃঢ়তাৰে আঁতৰ কৰা উচিত।  যদি আপুনি প্ৰাৰ্থনামূলক মনোভাৱ আৰু এক অনুকূল পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰাত বিফল হয়, তেন্তে আপোনাৰ প্ৰাৰ্থনা কাৰ্যকৰী নহ’ব।

এখন চিৰিয়াখানাত, তেওঁলোকে এটা অদ্ভুত গিৰগিট ৰাখিছিল, যিয়ে বিশাল সংখ্যক দৰ্শনাৰ্থীক আকৰ্ষিত কৰিছিল।  এর দুটো মাথা ছিল।  ইয়াৰ দ্বিতীয় মুৰটো শৰীৰৰ নেজৰ ফালে আছিল। ইয়াত দুটা মুখ আৰু দুটা চকু আছিল।

যদিও ই বহুতো দৰ্শনাৰ্থীক আকৰ্ষিত কৰিছিল, ইয়াৰ প্ৰকৃত অৱস্থা ইমান শোচনীয় আছিল।  যেতিয়াই ই দৌৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, ই কোনো দিশত আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে, কিয়নো শৰীৰৰ এটা মূৰত থকা হাত-ভৰিবোৰ ঠিক বিপৰীত দিশত গৈ আছিল, আনটো মূৰৰ হাত-ভৰিৰ পৰা।

প্ৰাৰ্থনাৰ সময়ত বহুতৰ এনে অৱস্থা।  তেওঁলোকে এটা মূৰত ঈশ্বৰৰ উপস্থিতিৰ বাবে আকাংক্ষা কৰে আৰু আনটো মূৰত পৃথিৱীৰ সমস্যাৰে ভৰি পৰে।  তেওঁলোকৰ কিছুমানৰ বাবে, যদিও তেওঁলোকৰ শৰীৰ প্ৰাৰ্থনাৰ অৱস্থাত প্ৰভুৰ ফালে ঘূৰাই দিয়া হয়, তেওঁলোকৰ আত্মাই সেইদিনা সম্পূৰ্ণ কৰিব লগা কামবোৰৰ ফালে ঘূৰি আহিছে।  এফালে, তেওঁলোকৰ পবিত্ৰতাৰ অনুভূতি আছে আৰু আনহাতে, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ মনত অশুভ আঁচনি প্ৰস্তুত কৰে।

পাঁচনি যাকোবে এইদৰে কৈছে: “কিয়নো সেই মানুহ, দুই মনৰ; তেওঁ নিজৰ সকলো গতিতে অস্থিৰ।এনে ধৰণৰ মানুহে যে প্ৰভুৰ পৰা কিবা পাব, ইয়াক তেওঁ নাভাবক;কিন্তু বিশ্বাসেৰে নিঃসংশয় হৈ যাচনা কৰক; কিয়নো যি জনে সংশয় কৰে, তেওঁ বতাহে বলোৱা আৰু ওপৰলৈ উধুৱা সাগৰৰ ঢৌৰ নিচিনা হয়। “(যাকোব ১: ৮,৭,৬)৷

আপোনাৰ প্ৰাৰ্থনাত কি কি বাধা আছে?  আপোনাৰ সাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতিয়ে সেই বাধাবোৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, বা আপোনাৰ দ্বৈত মনৰ বাবে হ’ব পাৰে, বা আপোনাৰ পাপ বা অপৰাধৰ বাবে আপোনাক পীড়িত কৰিব পাৰে।

ঈশ্বৰৰ সন্তানে প্ৰাৰ্থনাত বাধা যিয়েই নহওঁক কিয়, সেই বাধাবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ এক সংকল্প লয়।  নিশ্চিতভাৱে জানক যে দ্বৈত মনৰ হোৱাআৰু একক মনোযোগেৰে আপোনাৰ প্ৰাৰ্থনা জীৱনত অগ্ৰগতি লাভ নকৰে।

অধিক ধ্যানৰ বাবে পদ: “কিন্তু তোমালোকৰ অপৰাধবোৰেই তোমালোকৰ ঈশ্বৰৰ পৰা তোমালোকক বিচ্ছেদ কৰিছে, আৰু তোমালোকৰ পাপবোৰেই তোমালোকৰ পৰা তেওঁৰ মুখ ঢাকিছে, সেই বাবে তেওঁ নুশুনে।”(যিচয়া ৫৯: ২)।