ਫਰਵਰੀ 07 – ਦਰਸ਼ਨ!

“ਅਕਾਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਬਰ ਉਸ ਦੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਵਿਖਾਲਦਾ ਹੈ”(ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 19:1)।

ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰੇ ਘਾਹ ਦੇ ਮੈਦਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਛਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਰਨੇ ਦੇਖੋਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਹੋਵੋਂਗੇ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਦਭੁੱਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ ਦੇਵੋਂਗੇ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਨਾਸਤਿਕ ਨੇ ਉਸੇ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਾਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: “ਪਰ ਸਰੀਰਕ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਮੂਰਖਤਾਈ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ”(1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 2:14)।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਾਸਤਿਕ ਇਕੱਠੇ ਇੱਕ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਊਠ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਊਠ ਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਊਠ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।”

ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬੱਚਿਓ, ਇਹ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰੋ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ।

ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ – “ਕਿਉਂ ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਉਹ ਦੇ ਅਣ-ਦੇਖੇ ਗੁਣ ਅਰਥਾਤ ਉਸ ਦੀ ਸਦੀਪਕ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾਈ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ”(ਰੋਮੀਆਂ 1:20)।