मार्च 13 – प्रेमाची शक्ती!

“पण तू प्रेमाने माझ्या जीवाला नाशाच्या खड्ड्यातून सोडविले आहेस.” (यशया ३८:१७)

एका गावात एक वृद्ध स्त्री राहत होती. ती आपल्या गर्व, अहंकार, चिडचिड आणि रागासाठी ओळखली जात होती. तिच्या कठोर स्वभावामुळे गावातील कोणीही तिच्याशी संबंध ठेवू इच्छित नव्हते. तिचे कोणतेही मित्र नव्हते. पैसा सर्व काही करू शकतो असा विश्वास ठेवून ती एकाकी आणि अलग जीवन जगत होती.

त्या गावात एक प्रेमळ पास्टर नव्याने नियुक्त झाले. त्या स्त्रीबद्दल त्यांना ओझे वाटले आणि ते तिला भेटायला गेले. पण तिने त्यांचे स्वागत केले नाही किंवा घरात येण्याचे निमंत्रणही दिले नाही.

तरीही त्यांनी हार मानली नाही. ते जेव्हा जेव्हा तिच्याकडे गेले तेव्हा फळे आणि साध्या भेटवस्तू घेऊन गेले. त्यांनी प्रेमाने तिला जिंकण्याचा निर्धार केला. तरीसुद्धा ती त्यांच्यावर विश्वास ठेवत नव्हती. “सुरुवातीला असे प्रेम दाखवतात; नंतर फसवतात,” असे म्हणत ती त्यांच्यापासून दूरच राहायची.

तरीही पास्टर निराश झाले नाहीत. त्यांनी आणखी जास्त प्रेम दाखवले. त्यांनी तिच्यातील चांगल्या गुणांचा शोध घेतला आणि त्यांचे मनापासून कौतुक केले. तिच्या घरातील स्वच्छता आणि नीटनेटकेपणाचे त्यांनी कौतुक केले. तिच्या बागेची प्रशंसा केली. बराच काळ गेल्यानंतर त्या वृद्ध स्त्रीला जाणवले की या पास्टरकडे खरे, दैवी प्रेम आहे.

त्यांच्या करुणेने प्रभावित होऊन ती त्यांच्या चर्चमध्ये आली. तिथे, तिच्या अपेक्षांच्या विरुद्ध, सर्वांनी तिला उबदारपणे आणि प्रेमाने स्वीकारले. तिच्या जीवनात एक मोठा बदल सुरू झाला. तीही इतरांवर प्रेम करू लागली.

प्रेम हे दैवी कोवळे रोपटे आहे. ते स्वर्गाचा सुगंध पसरवणारे फूल आहे. पवित्र आत्म्याच्या नऊ फळांमध्ये प्रेम हे सर्वात गोड फळ आहे.

आपल्या प्रभूच्या प्रेमाचा विचार करा. आपण त्याच्यावर प्रेम करण्यापूर्वीच त्याने आपल्यावर प्रेम केले आणि आपल्याला शोधायला आला. इतर धर्मांमध्ये मनुष्य देवाला शोधत असतो—मंदिरांमध्ये आणि पवित्र ठिकाणी भटकत देवाचा शोध घेतो. पण ख्रिस्ती धर्मात देव स्वतः मनुष्याला शोधायला आला. हरवलेल्यांना शोधून वाचवण्यासाठी तो आला. हरवलेल्या एका मेंढीला शोधण्यासाठी तो आला.

पेत्राला हे प्रेम अजून पूर्णपणे समजले नव्हते, म्हणून त्याने यहुदी आणि सैनिकांच्या भीतीने येशूचा इन्कार केला. तरीही प्रभूचे त्याच्यावरचे प्रेम कमी झाले नाही. येशूने वळून पेत्राकडे पाहिले. त्या प्रेमळ नजरेने त्याला जाग आली. इतक्या प्रेमळ प्रभूचा आपण इन्कार केला हे जाणून पेत्राच्या अंतःकरणाला टोचले आणि तो मोठ्याने रडला.

प्रिय देवाच्या लेकरांनो, येशूच्या त्या उंच प्रेमानेच इन्कार करणाऱ्या पेत्राला पुन्हा उभे केले नाही का? त्याला पुन्हा शिष्य म्हणून स्थापन केले आणि एक सामर्थ्यवान प्रेषित बनविले.

पुढील मननासाठी वचन: “माझ्या लहान मुलांनो, आपण केवळ शब्दाने किंवा जिभेने प्रेम करू नये, पण कृतीने आणि सत्याने प्रेम करूया.” (१ योहान ३:१८)