मार्च 02 – ख्रिस्ताचे प्रेम!

“तुझे प्रेम द्राक्षारसापेक्षा अधिक उत्तम आहे” (श्रेष्ठगीत १:२).

एक भक्त विश्वासणारा एकदा प्रभूच्या प्रेमाची तुलना कशाशी करता येईल याचा विचार करीत होता. ते सोने-नाणे किंवा वैभवाशी तुलना करता येईल का? की राजवाडे व सन्मानाच्या पदांशी? बराच विचार केल्यानंतर त्याने प्रभूच्या प्रेमाची तुलना द्राक्षारसाशी करण्याचे ठरवले.

द्राक्षारस का? जेव्हा द्राक्षे पिळली जातात, तेव्हा त्यांचा गडद लाल रस बाहेर येतो. येशूने आपल्या प्रेमाची परिपूर्णता प्रकट करायची ठरवली तेव्हा तोही कलवरीच्या क्रूसावर “पिळला” गेला—जणू द्राक्षारसाच्या घाण्यात पिळलेल्या द्राक्षांसारखा. त्याला मारहाण करण्यात आली, जखमा करण्यात आल्या, आणि त्याने आपल्या रक्ताचा शेवटचा थेंबही ओतला. अशा प्रेमाशी कोणतेही प्रेम तुलना करू शकत नाही.

जेव्हा आपण येशू ख्रिस्ताच्या प्रेमाचे चिंतन करतो, तेव्हा आपण पाहतो की तो आपल्याबरोबर वास करणारा देव म्हणून आपल्यावर प्रेम करतो. तो सर्व गोष्टी निर्माण करणारा सृष्टीकर्ता आहे. त्याच्यात आपण पित्याची करुणा पाहतो आणि आईच्या सांत्वन करणाऱ्या प्रेमाचा अनुभव घेतो.

तो सल्लागार, शिक्षक, भाऊ, मित्र आणि आपल्या आत्म्याचा प्रियकर म्हणून आपल्यावर प्रेम करतो. पण या सर्व प्रेमप्रकटनांपेक्षा कलवरीवरील त्याचे प्रेम—स्वतःला मारहाण होऊ देणे आणि पिळले जाणे—अतुलनीय आहे. म्हणूनच शास्त्र म्हणते की त्याचे प्रेम द्राक्षारसापेक्षा गोड आणि अधिक आनंददायी आहे.

त्याच्या सेवाकार्याच्या प्रारंभी, येशूने पाण्याचे द्राक्षारसात रूपांतर केले. एका लग्नसमारंभात त्याने जे कमी होते ते भरून काढले आणि चमत्कार केला. ज्यांनी तो द्राक्षारस चाखला त्यांनी साक्ष दिली की नंतरचा द्राक्षारस आधीच्यापेक्षा उत्तम होता. त्याचप्रमाणे त्याचे प्रेम आपल्या सर्व कमतरता भरून काढते आणि आपल्या जीवनात परिपूर्णता आणते.

नंतर त्याच्या पृथ्वीवरील सेवाकार्याचा शेवटचा दिवस आला. गेथसेमनीच्या बागेत जाण्यापूर्वी त्याने आपल्या शिष्यांसोबत शेवटचे भोजन केले. प्याला हातात घेऊन त्याने सांगितले की तो त्याच्या नवीन कराराचे रक्त आहे, जे त्यांच्यासाठी सांडले जाईल. ज्याने सुरुवातीला पाणी द्राक्षारसात बदलले, त्याने आता त्या द्राक्षारसाबद्दल आपल्या स्वतःच्या रक्ताचा उल्लेख केला.

कदाचित त्या क्षणी शिष्यांना त्या शब्दांची खोली पूर्णपणे समजली नसेल. पण दुसऱ्या दिवशी, जेव्हा त्याला चाबकाने मारले गेले; काट्यांचा मुकुट घातला गेला; त्याचे शरीर चिरडले गेले; त्याच्या हातापायांत खिळे ठोकले गेले आणि त्याच्या कुशीत भाला खुपसला गेला—तेव्हा त्यांना समजले की त्याचे प्रेम खरोखरच द्राक्षारसापेक्षा गोड आहे.

प्रिय देवाच्या लेकरांनो, ज्याने स्वतःला तुमच्यासाठी अर्पण केले त्या देवपुत्राकडे पाहा. त्याच्या शरीरातून ठिबकलेले रक्त, त्याच्या कुशीतून वाहिलेले रक्त, खिळ्यांनी छिद्रलेल्या हातांतून झिरपलेले रक्त—हेच प्रेम आहे.

पुढील चिंतनासाठी वचन:

“मी ख्रिस्ताबरोबर क्रूसावर खिळला गेलो आहे; आता जगतो तो मी नाही, तर ख्रिस्त माझ्यात जगतो; आणि मी आता देहात जे जीवन जगतो ते देवपुत्रावरच्या विश्वासाने जगतो, ज्याने माझ्यावर प्रेम केले आणि स्वतःला माझ्यासाठी अर्पण केले” (गलतीकर २:२०).