मार्च 01 – एकमेकांवर प्रेम करा!

“आणि माझ्याकडे असा सर्व विश्वास असला की मी पर्वत हलवू शकेन, पण माझ्याकडे प्रेम नसेल तर मी काहीच नाही” (१ करिंथकर १३:२).

अनेक प्रचारक ठामपणे सांगतात की विश्वास हा जगातील सर्वांत मोठा सद्गुण आहे. ते जाहीर करतात की जो विश्वास ठेवतो त्याच्यासाठी सर्व काही शक्य आहे. विश्वासाने पर्वतसुद्धा हलवता येतात. आपला विश्वासच जगावर विजय मिळवतो, असे ते सांगतात.

निश्चितच, विश्वास अत्यंत आवश्यक आहे. पण त्याच वेळी आपण प्रेमाचे महत्त्व कधीही विसरू नये. प्रेषित पौल विश्वास, आशा आणि प्रेम यांना एकत्र ठेवून विचारतो—यांपैकी सर्वांत मोठे कोणते? जर कोणी मला हा प्रश्न विचारला, तर मी क्षणाचाही विलंब न करता उत्तर देईन: प्रेम हेच सर्वांत मोठे आहे (१ करिंथकर १३:१३).

एकदा एक नियमशास्त्रज्ञ येशूकडे आला आणि म्हणाला, “गुरुजी, नियमशास्त्रातील सर्वांत मोठी आज्ञा कोणती?” त्या काळात इस्राएल लोकांकडे केवळ दहा आज्ञाच नव्हत्या, तर यहूदी रब्बींनी सुमारे ३,६०० नियम तयार केले होते. हे नियम तल्मूदसारख्या यहूदी पवित्र लिखाणांत नोंदलेले आहेत.

यावर येशूने त्वरित उत्तर दिले: “तू आपल्या परमेश्वर देवावर सर्व मनाने, सर्व जीवाने आणि सर्व बुद्धीने प्रेम कर.” “तू आपल्या शेजाऱ्यावर स्वतःसारखे प्रेम कर” (मत्तय २२:३७, ३९). आणि तो पुढे म्हणाला: “या दोन आज्ञांवर सर्व नियमशास्त्र आणि संदेष्टे अवलंबून आहेत” (मत्तय २२:४०).

इफिसकरांस ५:२५ मध्ये आपण वाचतो की ख्रिस्ताने केवळ व्यक्तीगतपणेच नव्हे, तर संपूर्ण मंडळीवर प्रेम केले. मंडळी म्हणजे तारण पावलेल्या विश्वासणाऱ्यांचा सहवास. प्रभूने आपल्या स्वतःच्या रक्ताने मंडळी विकत घेतली (प्रेषितांची कृत्ये २०:२८). जसा वर आपल्या वधूवर प्रेम करतो, तसा ख्रिस्त मंडळीवर प्रेम करतो. आणि मंडळीच्या माध्यमातून तो अन्यजातींनाही आपले प्रेम प्रकट करू इच्छितो.

एकदा मी एका ख्रिस्ती मासिकात एक प्रार्थना वाचली: “हे प्रेमळ देवा! तू आम्हांवर किती महान प्रेम केले आहेस! तू आम्हांला एकमेकांवर प्रेम करायला शिकवले आहेस. तरीही आम्ही, तुझी मुले, प्रेमाऐवजी वैर, स्नेहाऐवजी फूट, नम्रतेऐवजी हट्टीपणा, कोमलतेऐवजी मत्सर आणि चिडचिड निवडली आहे. हे देवा, ही अवस्था बदल आणि आम्हांला तुझ्या तेजस्वी प्रेमाने भरून टाक. प्रेमाच्या दोऱ्याने आम्हांला एकत्र बांध आणि आम्हांला तुझ्याजवळ खेच.”

प्रिय देवाच्या लेकरांनो, किती सुंदर प्रार्थना आहे ही!

पुढील चिंतनासाठी वचन:

“सर्व नम्रतेने व सौम्यतेने, दीर्घ सहनशीलतेने, प्रेमाने एकमेकांना सहन करा; शांतीच्या बंधनाने आत्म्याची एकता राखण्याचा प्रयत्न करा” (इफिसकर ४:२–३).