এপ্রিল 06 – প্ৰশংসাৰ উৎকৃষ্টতা!

“হিষ্কিয়াই ৰজা দায়ূদৰ দৰ্শক গাদ আৰু নাথন ভাববাদীৰ আজ্ঞা অনুসাৰে তাল, নেবল আৰু বীণা লোৱা লেবীয়াসকলক যিহোৱাৰ গৃহত উপস্থিত কৰালে; কিয়নো যিহোৱাই তেওঁৰ ভাববাদীসকলৰ দ্বাৰাই ইয়াকে কৰিবলৈ আজ্ঞা দিছিল” (২ বংশাৱলী ২৯: ২৫)

গীতমালাৰ কিতাপখনত পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।  আৰু প্ৰকাশিত বাক্য পুস্তিকাখনে স্বৰ্গত ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা, ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰিছে।  যেতিয়া আপুনি এই সাংসাৰিক জীৱনত ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰে, তেতিয়া ই আপোনাৰ বাবে চিৰকালৰ বাবে অনন্তকালৰ বাবে ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰাৰ পথ প্ৰশস্ত কৰিব।

ৰজা দায়ূদে ভাবিছিল যে ঈশ্বৰৰ স্বৰ্গদূত, চেৰুবিম, চেৰাফিম আৰু প্ৰভুৰ মুক্তিয়ে কেনেকৈ অনন্তকালত ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা আৰু উপাসনা কৰিব।  তেওঁ এনে স্বৰ্গীয় প্ৰশংসাপৃথিৱীলৈ নমাই আনিবলৈ অতি আগ্ৰহী আছিল।  সেইকাৰণে তেওঁ উপাসনাৰ বিষয়ে শিকাইছিল আৰু এটা প্ৰশংসা আৰু উপাসনা গোট স্থাপন কৰিছিল।

আপুনি জানেনে সেই প্ৰশংসা আৰু উপাসনা গোটত কিমান জন সদস্য আছিল?  “চাৰি হাজাৰ দুৱৰী আছিল; আৰু চাৰি হাজাৰ লোক বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে যিহোৱাৰ প্রশংসা কৰিবৰ বাবে আছিল; এই বিষয়ে দায়ূদে কৈছিল, “এইবোৰ মই আৰাধনা বাবে সাজিছোঁ” (১ ইতিহাস ২৩: ৫)৷  কল্পনা কৰক, চাৰি হাজাৰ মানুহে বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰাটো কিমান আশ্চৰ্যকৰ হ’লহেঁতেন।  এইটো পৃথিৱীৰ অলপ স্বৰ্গৰ দৰে হ’লহেঁতেন!

দায়ূদে ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ গীতৰচনা কৰিছিল, নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা আৰু শাস্ত্ৰৰ ওপৰত ধ্যান কৰি।  তেওঁ সেই গীতবোৰ কেনেদৰে গাব লাগে আৰু বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ কেনেদৰে বজাব লাগে সেই বিষয়ে প্ৰশংসা আৰু উপাসনা গোটটোক শিকাইছিল।  আমি শাস্ত্ৰত তেওঁৰ নিৰ্দেশনাৰ বিষয়ে দেখিছোঁ: “তেওঁৰ উদ্দেশ্যে এটি নতুন গীত গোৱা; দক্ষতাৰে বাদ্য-যন্ত্র বজাই জয়-ধ্বনি কৰা।” (গীতমালা ৩৩: ৩)৷

মোৰ সৰু কালত, আমি এটা গান গাইছিলো, য’ত বগা পোছাক, সোণালী মুকুট, প্ৰশংসাৰ সঁজুলি, উচ্চ সদন, বিজয়ৰ বেনাৰ আৰু স্বৰ্গত মোৰ বাবে সংৰক্ষিত নোহোৱাকৈ আনন্দৰ বিষয়ে কোৱা হৈছিল।  আমাৰ প্ৰত্যেকৰে স্বৰ্গত এটা বাদ্যযন্ত্ৰ থাকিব।  এই পৃথিৱীত, ই হাততালি, বা গীটাৰ, বা টেম্বুৰিনৰ বাদ্যযন্ত্ৰ হ’ব পাৰে।  বাদ্যযন্ত্ৰ যিয়েই নহওঁক কিয়, যেতিয়া আপুনি ইয়াক আপোনাৰ হৃদয়ত গভীৰ কৃতজ্ঞতাৰে বজায়, গোটেই স্বৰ্গই ইয়াক উপভোগ কৰে।   আৰু প্ৰভুক মহিমান্বিত কৰা হৈছে।

দায়ূদলৈ চাওক।  তেওঁ তেওঁৰ ঘৰত প্ৰশংসা কৰিছিল।  তেওঁ এইদৰে কৈছিল: “(গীতমালা ১১৯: ৫৪)। তেওঁ ৰাস্তাত প্ৰশংসা কৰিছিল।  দায়ূদলৈ চাওক।  তেওঁ তেওঁৰ ঘৰত প্ৰশংসা কৰিছিল।  তেওঁ এইদৰে কৈছিল: “মোৰ এই অস্থায়ী ঘৰত তোমাৰ বিধিবোৰ মোৰ গানৰ বিষয় হৈছে।” (গীতমালা ১১৯: ৫৪)। তেওঁ ৰাস্তাত প্ৰশংসা কৰিছিল।  যেতিয়া প্ৰভুৰ জাহাজখন যিৰূচালেমত প্ৰৱেশ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ সকলো শক্তিৰে নাচিছিল আৰু আনন্দেৰে জপিয়াই পৰিছিল আৰু তেওঁ ৰাস্তাত আছিল বুলি গুৰুত্ব দিয়া নাছিল (২ চমূৱেল ৬: ১৪)।  তেওঁ ঈশ্বৰৰ সমাবেশত প্ৰশংসা কৰিছিল।  “মই মহা-সমাজত তোমাৰ ধন্যবাদ কৰিম; অসংখ্য লোকৰ মাজত তোমাৰ গুণ-প্ৰশংসা কৰিম।,(গীতমালা ৩৫: ১৮)।  ঈশ্বৰৰ সন্তান, আপুনিও ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰা উচিত আৰু দায়ূদৰ দৰে তেওঁক সন্মান কৰা উচিত।

অধিক ধ্যানৰ বাবে পদ: “হে যিহোৱা, আপুনি মহত্ব, পৰাক্ৰমী, প্ৰশংসনীয়, বিজয়ী, আৰু প্ৰতাপী। কাৰণ স্বৰ্গত আৰু পৃথিৱীত যি যি আছে, সেই সকলোৱেই আপোনাৰ। ৰাজ্যও আপোনাৰেই, আৰু চাৰিও দিশে শাসনকৰ্তা ৰূপে যিহোৱা আৰু আপুনি মৰ্য্যদাপূৰ্ণ” (১ বংশাৱলী ২৯: ১১)৷