ফেব্রুয়ারী 05 – ভয়!

“কিন্তু ‘দায়ূদে আমাৰ বিৰুদ্ধে এনে কৰ্ম কৰিলে’ এইদৰে সিহঁতে ক’ব পাৰে বুলি ভাবি, দায়ূদে কোনো পুৰুষ বা মহিলাক গাতলৈ আনিবৰ বাবে জীয়াই নাৰাখিলে। তেওঁ পলেষ্টীয়াসকলৰ দেশত বাস কৰা গোটেই কালত এইদৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।”(১ চমূৱেল ২৭:১১)।

দায়ূদে চাউলক ভয় কৰিছিল।  তেওঁ নিজৰ হৃদয়ত ভাবি আছিল যে এদিন বা আনদিনা তেওঁ চৌলৰ হাতত প্ৰাণ হেৰুৱাব।  সেয়েহে তেওঁ এনে এক ঠাই বিচাৰি উলিয়াইছিল য’ত চৌলে তেওঁক বিচাৰি নাপালে আৰু এনে এক ঠাই বিচাৰি পালে য’ত তেওঁ সুৰক্ষিতভাৱে বাস কৰিব পাৰে।

আজিও ঈশ্বৰৰ বহুতো সাধুভয়ত আক্ৰান্ত হৈছে – তেওঁলোকৰ ধাৰ্ম্মিক জীৱনৰ পৰা পৰি যোৱা, পিছলৈ পিছলি যোৱা আৰু পাপত পৰা, চয়তানৰ কাৰ্য্যৰ বাবে ধাৰ্ম্মিকতাৰ পৰা আঁতৰি যোৱা।  তেওঁলোকৰ মনত এই ভয়বোৰৰ কাৰণ হৈছে চয়তানে তেওঁলোকক পাপ কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰাৰ নিৰন্তৰ অনুসৰণ।  চয়তানে কেতিয়াও তেওঁলোকৰ বিষয়ে চিন্তা নকৰে যিসকলে ইতিমধ্যে পাপত আছে, কিন্তু সদায়ে কেৱল ঈশ্বৰৰ সাধুসকলক চিকাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।

যেতিয়া হেৰোদৰ ছোৱালীজনীয়ে তাইৰ দেউতাকক নাচিছিল আৰু মনোৰঞ্জন কৰিছিল, তেতিয়া তাই কেতিয়াও তাইক আগবঢ়োৱা ৰাজ্যৰ আধা অংশ বিচৰা নাছিল।  তাই বৰঞ্চ জন দ্য বেপ্টিষ্টৰ মুৰটো বিচাৰিছিল।  ইয়াৰ কাৰণ হৈছে চয়তান কেৱল ধাৰ্ম্মিক পুৰুষৰ মূৰত আগ্ৰহী। আৰু সেইকাৰণে ঈশ্বৰৰ সাধুসকলৰ ক্ষেত্ৰত সদায়ে এক শংকা থাকে, তেওঁলোকে শেষলৈকে থিয় হ’ব পাৰিব নে তেওঁলোক পৰিব।

দায়ূদে ও চৌলৰ প্ৰতি থকা ভয়ৰ সৈতে একে আছিল।  চৌলে এদিন তেওঁক হত্যা কৰিব বুলি ভাবি আৰু তেওঁক সুৰক্ষিত স্থানৰ আৱশ্যক বুলি ভাবি তেওঁ পলেষ্টীয় দেশলৈ নামি গ’ল।  তেওঁ অনুৰোধ কৰিছিল যে যদি তেওঁ সেই ৰজাৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহ পাইছে, তেন্তে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ দেশত বাস কৰিবলৈ ঠাই দিয়ক।

এইটো কিমান শোচনীয় যে প্ৰভুৰ পৰা প্ৰয়োজনীয় সকলো খিনি প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ অভ্যস্ত দায়ূদে এতিয়া এজন পলেষ্টীয় ৰজাৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছে, যি এক ভগ্ন চৌবাচ্চাৰ বাহিৰে আন একো নহয়।  সেয়েহে, ৰজাই তেওঁক জিক্লাগ দিছিল আৰু সেইঠাইত দায়ূদে বহুতো পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হৈছিল।

কিন্তু সেই বিফলতাৰ পিছত দায়ূদে কি কৰিছিল?  তেওঁ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহি তেওঁক সোধা-পোছা কৰিলে যে তেওঁ জৰ্ডানৰ এখন চহৰত থাকিব পাৰিবনে?  আৰু প্ৰভুয়ে তেওঁক হেব্ৰনত থাকিবলৈ আদেশ দিছিল।  কেৱল হেব্ৰনতহে দায়ূদক ৰজা হিচাপে অভিষিক্ত কৰা হৈছিল।   ‘হেব্ৰন’ শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে ‘কান্ধ’।  হেব্ৰনত প্ৰভুয়ে দায়ূদক কান্ধত তুলি লৈ ছিল আৰু তেওঁক উচ্চ আৰু সন্মান কৰিছিল।

ঈশ্বৰৰ সন্তানে, যেতিয়া আপুনি আপোনাৰ জীৱনত পৰীক্ষা আৰু যুদ্ধৰ সন্মুখীন হয়, তেতিয়া পুৰুষৰ অনুগ্ৰহ নিবিচাৰে।  কিন্তু বৰঞ্চ প্ৰভুক বিচাৰক আৰু উপবাসৰ প্ৰাৰ্থনাৰে তেওঁৰ ভৰিত বহি বহক।  ঈশ্বৰে নিশ্চিতভাৱে আপোনাক ‘হেব্ৰন’ দেখুৱাব আৰু আপোনাক উন্নত কৰিব।

অধিক ধ্যানৰ বাবে : “তুমি তোমাৰ উপদেশেৰে মোক পথ দেখুৱাবা, পৰবর্তী সময়ত মোক গৌৰৱেৰে গ্ৰহণ কৰিবা।” (গীতমালা ৭৩: ২৪)।